LCD

Een Liquid Crystal Display (lcd, Engels voor vloeibaar-kristalscherm) is een plat beeldscherm met een laag energieverbruik. Hierdoor zijn lcd’s bij uitstek geschikt om te gebruiken in platte elektronische apparatuur of in draagbare apparaten die een batterij met beperkte capaciteit hebben.

De werking berust op het effect dat de "vloeibare kristallen" in het display in staat zijn om de polarisatierichting van licht te draaien als er een elektrische spanning op wordt gezet.

Het vloeibare kristal bestaat uit staafvormige complexe moleculen die in onderlinge interactie een helische structuur aannemen waarbij elk molecuul een stukje gedraaid ligt ten opzichte van het onderliggende molecuul.

Typen:
Er bestaan verschillende soorten lcd's. Ten eerste kan een onderscheid gemaakt worden tussen passieve matrix- en actieve matrix-lcd's. Schermen uit de laatste categorie zijn over het algemeen de zogenaamde TFT- (Thin Film Transistor-) en LTPS- (Low Temperature Polycrystalline Silicon-)displays. TFD (Thin Film Diode) is een minder vaak voorkomend type actieve matrixdisplays.

De TFT-technologie wordt in een apart lemma behandeld. Hier wordt de passieve matrixcategorie verder toegelicht.

De passieve displays kunnen voorkomen in zwart-wit, met grijstinten (greyscale) of in kleur. Daarnaast kan een display reflectief zijn (waarbij gebruik gemaakt wordt van weerkaatsing van omgevingslicht met behulp van een spiegel in de lcd-cel, bijvoorbeeld in rekenmachines), transmissief (met een kunstmatige Ccfl-lichtbron achter het display, bijvoorbeeld in laptops) of een combinatie van beide (transflectief, zoals in mobiele telefoons, waarbij gebruik wordt gemaakt van een halfdoorlatende spiegel of een spiegel met gaatjes).

Bron: wikipedia.org